Blijven balanceren

Ik geloof dat ik in een van mijn vorige berichten wel eens de vergelijking heb gemaakt met een koordanser of iemand die alle ballen in de lucht moest houden. De grote leermomenten zijn natuurlijk de uitglijders. Welnu, ik heb weer een flinke uitglijder gemaakt. Volstrekt overbodig probeer ik met grote haast op de fiets op tijd te zijn voor een afspraak in het ziekenhuis. En dan, vlak voor het ziekenhuis, fietsen er natuurlijk net weer 2 mensen uit onze respectabele grijze golf voor mij. Zij dwingen mij alle regels te overtreden en hen links via de stoep in te gaan halen. Terwijl op de stoep bouwvakkers rustig toekijken en hun lunch genieten in een busje dat bovenop een paar stalen rijplaten staat. En natuurlijk verlies ik mijn evenwicht als ik met grote vaart balancerend tussen de zijspiegel van het busje en het fietspad de rijplaten ontdek.
Een fietshelm is niet verplicht en het asfalt veert niet mee als je gelaat er tegenaan knalt. Gelukkig niets gebroken, en ik was helder genoeg om eenstemmig met de bouwvakkers te kunnen getuigen dat haast en spoed zelden goed waren. Het bloed gutste uit mijn platgedrukte neus. Ik was zwaar aangeslagen van de knal. Een omstander is met me meegelopen naar de eerste hulp (hulde). Daar was het weer eens verschrikkelijk druk, en na mijn enigszins gefatsoeneerd te hebben ben ik toch eerst naar de oorspronkelijke afspraak gegaan met een doos papieren zakdoeken. Na afloop van de afspraak terug naar de eerste hulp. De hevige bloieding was toen al gestopt en hechtingen waren niet nodig, dus ik kon weer naar huis.
Ik moet zeggen dat het me behoorlijk heeft aangeslagen. Het doet enorm veel pijn en mijn neus is gezwollen en helemaal dicht. Ik slaap daardoor heel slecht, ik ben erg moe en na een paar uur op heb ik behoorlijke hoofdpijn. En natuurlijk gaat het allemaal weer voorbij, maar het vergt weer veel geduld. Ik voel me zo kwetsbaar. Tegelijkertijd is het het soort situatie waar ik ruime ervaring mee heb, ergens om is het mijn eigen roekeloosheid die me in deze situaties brengt. Kon ik me dit al niet veroorloven, nu zeker niet meer.
Tot zover over mijn neus en hoe deze mijn aangezicht heeft geschonden. Geen plaatjes vandaag, daar heb ik geen zin in.
Het is weer paars maar ook daar heb ik nu geen warme gevoelens bij. Met de wijsheid van nu was het toen ook al onzinnig kun je wel zeggen. En meer dwaal ik nu even niet af.

Wat het bezoek aan het ziekenhuis betreft, dat ging over mijn linkerarm. De pen die erin is gezet steekt iets uit. Niet alleen het schroefje steekt iets uit, de hele pen steekt uit. Dat schroefje kunnen ze nog wel weghalen, maar gezien de aard van de breuk de pen niet. En met een haakse slijper een beetje bijvijlen zit er ook niet in geloof ik. Dus ik zal ermee moeten leven. Wel heb ik nog een corticosteroïde injectie gehad waardoor het gewricht misschien toch net voldoende ruimte krijgt voor de gewenste beweging. Dat is even afwachten, het lijkt erop dat het wel iets meer bewegingsvrijheid geeft. Vanwege de bovengenoemde klap heb ik me er nog niet zoveel mee bezig gehouden. 

Ondertussen was ik op mijn werk wel net weer lekker bezig. Het gedoe over de Wia/UWV het arbeids(on)geschiktheidspercentage zijn we nu uit. Navraag en juridisch advies bij mijn vakbond heeft me geen nieuw inzicht opgeleverd. Met mijn werkgever ben ik overeengekomen dat ik naar vermogen blijf werken en het arbeidscontract vooralsnog niet wordt aangepast. Deze zomer evalueren we hoe het gaat en kunnen dan eventueel alsnog het arbeidscontract bijstellen. Omdat er daarmee niets leek te wijzigen heb ik geen bezwaar gemaakt tegen de beschikking van de UWV. Dat zou veel administratie opleveren met een onduidelijke afloop en zonder duidelijke reden. 7 januari liep de termijn voor bezwaar af, 9 januari krijg ik een brief van OHRA, die een WAO-gat verzekering voor mij heeft en mij op grond daarvan 113 euro per maand heeft toegewezen vanaf maart. In deze brief staat dat, aangezien ik per 1 juli 100% ongeschikt ben verklaard, mijn uitkering vervalt. Immers, mijn verzekering was voor gedeeltelijke en niet voor volledige ongeschiktheid. Even niet aan gedacht.  Als ik weer enigszins stabiel  mijn20 uur kan werken, vraag ik onmiddellijk weer een herkeuring aan. En ondertussen gaat het natuurlijk ook wel zonder OHRA.

Tja en verder gaat alles heel erg goed. Ilse is hard aan het werk in 5 VWO, Joeri vind zo zachtjesaan zijn draai in de studie lijkt het, en Marcella ook wel in haar werk. Het is wat wennen met nog maar 3 in huis, maar dat is het vooral voor Ilse, die is nu enig kind met 2 zeer oplettende ouders om haar heen.Wat dat betreft zou ik het fijn vinden om wat meer uithuizig te kunnen zijn, maar dat zit er nog niet in.

Gelukkig houden de huisdieren ons ook nog wel bezig, vooral Pepperoni doet zijn naam eer aan en is onvermoeibaar.

Hartelijke groeten,
Laurens

Langzaam vooruit met een los schroefje

Zoals de titel aangeeft, het gaat langzaam vooruit. Het is net als met de gladheid buiten, je kunt  vooruit maar je moet continu uitkijken want je kan zo onderuit gaan. Ik werk nu 2 ochtenden per week, nogal weinig, maar zodra ik iets meer wil merk ik meteen dat ik het eigenlijk niet aankan. Daarnaast probeer ik 2 keer per week naar de sportschool te gaan. Dat gaat goed, en ik voel me er een stuk fitter bij. Vooral mijn suikerbalans vaart er wel bij. En verder houd ik me dan bezig met de huishoudelijke zaken, Sinterklaas en zo voort. Ik slaap elke middag.
Afgelopen week ook weer bij de hematoloog specialist geweest, en een APD infuus gehad om mijn botten te versterken. Het eiwit dat in de zomer weer meetbaar en stijgend aanwezig was in het bloed, en dat een indicatie vormt voor de kanker-activiteit is nu weer teruggezakt naar onmeetbaar. En al 2 maanden achter elkaar, dus dat gaat echt goed.
Ook weer bij de chirurg geweest voor de gebroken arm. De arm "zeurt" nog een beetje door, ik heb nog steeds een beperking in de beweging, ik krijg de linkerarm niet boven mijn hoofd, en het blijft pijnlijk erop te liggen. Het blijkt nu dat een schroef niet volledig verzonken is in het bot, maar de kop ligt er iets bovenop. Dat gaat krassen, en kan ook de beperking in de beweging verklaren, omdat je als je de arm boven je hoofd wil krijgen de botten langs elkaar heen moeten draaien, en dan zit die schroef in de weg. In januari moet ik terugkomen en dan kijkt de chirurg of de schroef er weer uit kan. Daarvoor moet nu eerst het bot nog verder aangroeien, wat overigens ook wel schijnt te gebeuren. We zullen zien.
En dan is er nog die vreemde huidaandoening, morfea. Ik heb daar nu een zalfje voor en mag half december weer eens terugkomen bij de huidspecialist. Er zijn foto's van gemaakt en dan wil ze kijken of het zalfje helpt. Ik lig er verder niet zo wakker van, de huidaandoening is verder onschuldig en ik heb er geen last van. Het was geen graft-versus-host maar een auto-immuun aandoening. Maar mijn hematoloog specialist kon ook niet precies aangeven wat nu voor mij het verschil was daartussen, dat is meer een kwestie van definitie, en dat vond hij een moeilijke discussie als je een allo-transplantatie hebt gehad.  Vonden we geen van beiden nodig om op door te gaan. In ieder geval onschuldig.

Zo, dat is zo de stand in het medische circuit. Verder ben ik weer uitgenodigd geweest bij de UWV en die vonden dat ik  ju wel 100% afgekeurd was, tot de volgende keuring. Bij mijn werkgever is dan bij personeelszaken meteen de reactie dat dan altijd ontslag wordt verleend. Wat ik dus niet wil, en mijn leidinggevende ook niet. Ik ben net weer voorzichtig aan de slag, ik heb een leuke klus wel, en hoop op termijn dit nog uit te kunnen breiden. Als ik nu ontslag neem, dan ben ik weg, en wordt het moeilijk om weer terug te komen. Op zich kan ik mezelf wel bezig houden, maar in principe kan ik nu wel -beperkt- wat verplichtingen aan, er is ook behoefte aan, dus wat mij betreft blijf ik nog aan de slag in deze professionele omgeving. Personeelszaken zou een en ander nog eens juridisch bekijken, maar als 100% afgekeurd de onzekerheid van mijn arbeidsplaats vergroot, dan teken ik gewoon bezwaar aan. Op zich maakt het oordeel van UWV me niet zo uit, het geeft me toch een bepaald soort erkenning en een gevoel van vrijheid, dat ik zelf kan kiezen nu. Aan de andere kant is het oordeel nogal willekeurig, in 2 gesprekken van 1 uur, geveld en bevat het rapportje van UWV nogal wat slordigheden. En uiteindelijk willen en kunnen ik en mijn werkgever wel zinvol invulling geven aan de tijd die ik kan werken, dus ben ik gewoon niet volledig afkeurbaar. Gedoe, waar ik gewoon niet teveel energie in wil steken.

Vrijdag aanstaande naar Utrecht. In Utrecht heb ik ooit meegewerkt aan de popzaal Tivoli. Vrijdag treedt daar Brigitte Kaandorp op.





Nog meer Kaandorp.
We gaan met zijn allen, Marcella, Joeri, Ilse en ik, en hebben in Utrecht afgesproken met Michel. We kunnen blijven slapen in Utrecht ook bij oude kennissen, Pim en Elma, die er zelf jammer genoeg niet bij kunnen zijn omdat ze een weekendje weg zijn. We hebben dus even een huis in Leidsche Rijn, Utrecht. En zaterdag nog afgesproken met andere oude kennissen uit de Utrecht tijd, Annet, Bernadet en Flip.

Dat was het weer. Natuurlijk nog een paar foto's van de winter, en 1 van onze Sinterklaas.

Pepperoni ruikt aan Koekiemonster, een surprise voor mij. Een mand met koekjes waar ik volgens de Sint een heel jaar mee moet doen.

Groet,
Laurens

Herfst

Vorige blog heb ik gesproken over de Graft versus host en de verschijnselen die daarbij horen. Het blijft nog vaag op dat gebied, want de huidaandoening die ik zag blijkt niets hiermee van doen te hebben. Dat is iets dat iedereen kan krijgen en nogal onschuldig is. Gelukkig natuurlijk. Het schijnt morfea te heten (http://nl.wikipedia.org/wiki/Morfea), maar volgens hem is er in ieder geval nog geen reden tot paniek.
Hij wil me niet te vaak in het ziekenhuis zien, en dat is natuurlijk ook goed. Ik moet natuurlijk oppassen om niet teveel te focussen op alle nare dingen die je kunt hebben of krijgen. Ziek zijn wordt dan een full-time bezigfheid en daar wordt je niet beter van.
Het leven gaat gewoon door, dat is goed, en ik kan het ook gewoon weer oppakken. Zolang ik mezelf maar "in acht neem". Marcella is ook weer volop bezig met een nieuwe lichting en een nieuw schooljaar, Ilse zit midden in een toetsweek. Voor Ilse is het nogal spannend omdat ze tot dit schooljaar een heel andere onderwijsvorm heeft gehad, met allemaal projecten en een veel individueler lesmethode, terwijl ze nu klassiek klassikaal onderwijs krijgt met huiswerk en toetsen enzovoorts. En daarbij is ze behoorlijk ambitieus want ze wil hogere cijfers halen om niet te hoeven loten voor medicijnen... Ze werkt dan ook hard en gedisciplineerd, en ik moet zeggen dat dat mij ook wel weer inspireert. Joeri zit in Nijmegen en heeft net zijn eerste tentamens achter de rug.

Verder vind ik de herfst ook wel mooi, lekker blad harken en de kachel aansteken.

Een paar foto's van de herfst en hond en kat bij de kachel. 

Groet,
Laurens